บทที่ 3 นางวินด์เซอร์

เดซี่มองไปรอบๆ อย่างประหม่า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เจสัน แน่ใจนะว่านี่คือห้องพักของคนใจร้ายคนนั้น? แล้วถ้าเราเข้าผิดห้องล่ะ?"

เจสันตอบกลับด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "ไม่มีทาง ฉันสืบเรื่องห้องพักนี้มาแล้ว มันถูกจองไว้ให้คนใจร้ายคนนั้นโดยเฉพาะเลย"

ขณะที่พูด เขาก็ชี้ไปที่ป้ายชื่อซึ่งตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่บนโต๊ะ

แขกวีไอพี — ชาร์ลส์

เจสันหยิบปากกาเมจิกที่เตรียมไว้ออกมา แล้วเริ่มขีดเขียนลงไปทั่วป้ายชื่อ

"ตาคนใจร้าย! ใครก็ตามที่ทำร้ายหม่ามี้จะต้องชดใช้"

หลังจากเขียนคำว่า "ตาคนใจร้าย" ลงบนป้ายชื่อ เจสันก็ยังไม่พอใจ เขาพลิกไปวาดรูปหมาตัวเบ้อเริ่มไว้ด้านหลังด้วย

เดซี่ถามด้วยความสงสัยจริงๆ "เจสัน แต่พวกเราเป็นลูกของคนใจร้ายคนนั้นนะ ถ้าเขาเป็นหมา แล้วพวกเราจะไม่กลายเป็นลูกหมาเหรอ?"

เจสันแทบจะสำลักคำพูดตัวเอง เขาไอคอกแคกออกมาสองครั้ง

"พวกเราก็เป็นลูกของหม่ามี้เหมือนกัน แถมพวกเรายังเป็นเด็กดีด้วย ปล่อยให้คนใจร้ายคนนั้นเป็นหมาไปคนเดียวเถอะ"

เดซี่พยักหน้าอย่างจริงจัง "นั่นก็มีเหตุผลนะ"

เธอรับปากกาเมจิกมาจากเจสัน แล้ววาดรูปหมาในแบบของตัวเองเพิ่มลงไปที่ด้านหลังป้ายชื่อด้วย

เด็กทั้งสองมองหน้ากันแล้วหลุดหัวเราะคิกคักออกมา

ในขณะเดียวกัน ที่ห้องพักรับรองอีกห้องหนึ่ง

ไดอาน่าเคาะประตูแล้วเดินเข้าไป เธอเห็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล โจเซฟ โจนส์ นั่งอยู่บนโซฟา "คุณโจนส์ คุณเรียกพบฉันเหรอคะ"

ใบหน้าของโจเซฟสว่างวาบขึ้นด้วยรอยยิ้มทันที "โซอี้ คุณมาพอดีเลย คุณนายยังกำลังป่วยหนัก และคุณนายวินด์เซอร์ก็หวังว่าคุณจะลงมือผ่าตัดให้เธอด้วยตัวเอง เรียกราคามาได้เลยนะ"

หลังจากที่โจเซฟพูดจบ ไดอาน่าถึงเพิ่งสังเกตเห็นลอร่านั่งอยู่ใกล้ๆ

ลอร่าแต่งตัวจัดเต็มประดับประดาด้วยเครื่องเพชรแบรนด์เนม สายตาของเธอไล่มองไดอาน่าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเย้ยหยันและดูแคลนที่แทบจะไม่ปิดบัง

นี่น่ะเหรอสุดยอดหมอที่ชื่อโซอี้ ประวัติการทำงานอันน่าทึ่งพวกนั้นเคยทำให้ลอร่าตกตะลึงมาก่อน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าโซอี้จะเป็นแค่หญิงสาวที่โด่งดังขึ้นมาได้เพราะกระแสปั่นซะมากกว่า

คนที่อายุน้อยขนาดนี้จะมีทักษะทางการแพทย์สักแค่ไหนกันเชียว?

แถมยังสวมหน้ากากอนามัย ไม่กล้าแม้แต่จะเผยให้เห็นใบหน้าอีกต่างหาก

ไดอาน่าเผลอกำมือใต้แขนเสื้อแน่นโดยสัญชาตญาณ เมื่อความทรงจำเมื่อห้าปีก่อนหวนกลับมา ตอนที่ชาร์ลส์ทอดทิ้งเธอเพื่อไปช่วยลอร่าอย่างไม่ลังเล ทั้งที่รู้ว่าเธอกำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่แท้ๆ สามชีวิตรวมกันยังไม่มีค่าเท่าลอร่าเพียงคนเดียว

หลังจากที่เธอแกล้งตาย ชาร์ลส์ก็ไม่รอช้าที่จะแต่งงานกับลอร่าทันที

ตำแหน่ง "คุณนายวินด์เซอร์" ช่างน่าขันสิ้นดี

เวลาไม่ใช่ยารักษาทุกสิ่ง และไม่ใช่ทุกบาดแผลที่จะเยียวยาได้ด้วยกาลเวลา

แม้แต่แผลที่หายดีแล้วก็ยังทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้ และเพียงแค่สัมผัสแผ่วเบาก็อาจนำมาซึ่งความเจ็บปวดแสนสาหัสได้

ลอร่าหยิบแฟ้มประวัติการรักษาขึ้นมาด้วยท่าทีหยิ่งยโสแล้วยื่นส่งให้ไดอาน่า "คุณคือโซอี้สินะ อายุน้อยกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย นี่คือแฟ้มประวัติคนไข้ของคุณนายยัง ถ้าคุณผ่าตัดเคสนี้ได้สำเร็จ ฉันจะให้ทิปก้อนโตเพิ่มจากค่าผ่าตัดให้ด้วย"

ไดอาน่ามองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่ได้ขยับตัวไปรับแฟ้มนั้นมา

"ฉันจำไม่ได้นะคะว่าตกลงรับเคสนี้ไปแล้ว"

ท่าทีออกคำสั่งและวางอำนาจของลอร่าช่างเหมือนกับเจ้านายที่กำลังดุด่าคนรับใช้ไม่มีผิด

ไดอาน่าใช้เวลาหลายปีใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ตัวตนสมมติ ไม่เคยเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริง ก็เพื่อหลีกเลี่ยงความเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลวินด์เซอร์ แล้วเธอจะตอบรับการผ่าตัดครั้งนี้ได้อย่างไร?

ต่อให้เสนอค่าผ่าตัดพร้อมเงินพิเศษ หรือให้ตัวเลขสูงลิ่วปานใด ไดอาน่าก็ไม่มีทางตกลง

ลอร่าจ้องมองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ก่อนจะกระแทกแฟ้มประวัติคนไข้ลงบนโต๊ะเสียงดังปัง

"ฉันเลือกให้เธอมาผ่าตัดเคสนี้ก็ถือว่าเป็นเกียรติมากแค่ไหนแล้ว รู้บ้างไหมว่าคุณนายยังเป็นใคร? แล้วฉันเป็นใคร?"

"เธอมันก็แค่หมอกระจอกๆ คนหนึ่ง! แต่พวกเราน่ะคือชนชั้นสูง!"

ไดอาน่าปรายตามองท่าทีที่ทวีความเกรี้ยวกราดของอีกฝ่าย ก่อนจะหันไปหาโจเซฟ

"คุณโจนส์คะ ฉันมีธุระอื่นต้องไปจัดการ ขอตัวก่อนนะคะ"

โจเซฟมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขามองสลับไปมาระหว่างไดอาน่ากับลอร่า

เขาอุตส่าห์ทุ่มเงินมหาศาลดึงตัวไดอาน่ากลับมาจากต่างประเทศ เธอเป็นเสมือนป้ายโฆษณาที่มีชีวิตของโรงพยาบาล ยิ่งช่วงหลังมานี้ไดอาน่ายังกวาดรางวัลใหญ่มาได้อีกหลายรางวัล ทว่าลอร่าก็เป็นถึงภรรยาของชาร์ลส์ ซึ่งเขาเองก็ไม่อาจล่วงเกินได้เช่นกัน

พูดจบไดอาน่าก็หันหลังเตรียมจะเดินออกไป แต่ลอร่ากลับรีบก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้เสียก่อน

"อย่ามาทำตัวสูงส่งกับฉันหน่อยเลย ที่พล่ามมาทั้งหมดก็แค่ได้เงินไม่มากพอใช่ไหมล่ะ? อยากได้เท่าไหร่ก็ว่ามา"

"หมอดังๆ มีถมเถไปทั้งในและต่างประเทศ ถ้าคุณนายยังไม่เจาะจงว่าเป็นเธอ คิดหรือว่าฉันจะยอมเสียเวลาเสวนาด้วยแม้แต่คำเดียวกับคนอย่างเธอ?"

"จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ แค่ฉันเอ่ยปากคำเดียวก็แบล็กลิสต์เธอออกจากวงการนี้ได้สบายๆ"

ไดอาน่าแค่นหัวเราะ แววตาเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน "ฉันไม่ยักรู้ว่าวงการแพทย์อยู่ภายใต้การดูแลของตระกูลวินด์เซอร์ด้วย คำขู่มันจะขลังก็ต่อเมื่อคุณทำได้อย่างที่พูดเท่านั้นแหละค่ะ ถ้าทำไม่ได้ มันก็เป็นได้แค่เรื่องตลก"

หากเธออยู่ในแวดวงธุรกิจ ชาร์ลส์ย่อมสามารถทำได้ถึงขั้นนั้นด้วยคำพูดเพียงคำเดียวจริงๆ

ทว่าตลอดหลายปีของการเป็นแพทย์และช่วยชีวิตผู้คน เธอได้สร้างเครือข่ายเส้นสายระดับชนชั้นนำของตัวเองขึ้นมาแล้ว

คำขู่ของลอร่าจึงเป็นเพียงแค่การขู่ฟ่อที่ไร้ความหมาย

"นี่แก!"

ลอร่าโกรธจนหน้าดำหน้าแดง สายตาจ้องเขม็งไปที่หน้ากากอนามัยของไดอาน่า ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาทุกวินาที

"หมดเงินไปตั้งเท่าไหร่ล่ะกว่าจะจ้างสื่อให้ปั้นชื่อเสียงจนมาถึงจุดนี้ได้? แต่กลับไม่กล้าแม้แต่จะเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริง ไปทำเรื่องน่าละอายอะไรไว้หรือไง?"

ทันทีที่พูดจบ เธอก็พุ่งมือออกไปกระชากหน้ากากของไดอาน่าออกอย่างกะทันหัน

ไดอาน่าคว้าข้อมือของลอร่าเอาไว้หมับ น้ำเสียงเย็นเยียบ "คิดจะทำอะไรไม่ทราบ?"

เธอออกแรงบีบให้แน่นขึ้น จนลอร่าต้องร้องโอดโอยออกมาด้วยความเจ็บปวด

ลอร่ากรีดร้องลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวและอับอาย "กล้าดียังไงมาแตะต้องตัวฉัน! ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้แกหายไปจากโลกนี้ซะ!"

"เอาสิคะ ฉันเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าคุณมีอำนาจล้นฟ้าขนาดนั้นจริงหรือเปล่า"

ไดอาน่าสะบัดข้อมือของลอร่าทิ้งอย่างรังเกียจ พลางจ้องมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธของอีกฝ่ายอย่างนึกสนุก

เธอมองทะลุถึงสันดานตีสองหน้าของลอร่ามาตั้งนานแล้ว ต่อหน้าผู้คนมักแสร้งทำตัวใสซื่อบริสุทธิ์ ทว่าลับหลังกลับกลายเป็นสุนัขลอบกัดที่แสนดุร้าย

ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ คงมีแต่ชาร์ลส์เท่านั้นแหละที่ยังหลับหูหลับตาเชื่อว่าลอร่าบริสุทธิ์ผุดผ่องดั่งหิมะขาว

ไดอาน่าหันหลังเตรียมจะจากไป แต่ลอร่ากลับพุ่งเข้าใส่เธออีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้ ไดอาน่าเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว ทว่าลอร่าก็ยังคว้าสร้อยข้อมือของเธอเอาไว้ได้

เชือกถักสีดำเส้นบางขาดผึงในทันที ส่งผลให้ลูกปัดปะการังร่วงหล่นกระจายเกลื่อนพื้น

ประกายความโกรธเกรี้ยววาบผ่านดวงตาของไดอาน่า นี่คือของดูต่างหน้าชิ้นสุดท้ายที่แม่ทิ้งไว้ให้เธอ

ขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากต่อว่า น้ำเสียงเย็นเยียบก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางประตู

"นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น?"

ไดอาน่าเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ สายตาของเธอปะทะเข้ากับแววตาอันเย็นชาไร้ความรู้สึกของชาร์ลส์